Hatırla!! Parmak boyası ile kirlendiğin, saçma kıyafetler içinde şarkılar söylediğin, acaba atsam kırılır mı denemeleri yaptığın, bencilce sadece kendi isteklerine odaklandığın, saatlerce aynı resimlere baktığın, hava kararsa da eve girmek istemediğin, “haklı” olmanın değil “mutlu” olmanın peşinde koştuğun bir zaman.

Anne-babalar olarak bizlerin bazen fazla dahil olduğumuz bir zaman belki de, fazla müdahale, fazla düzeltme, fazlasıyla zorlama ve yönlendirme…

Tıpkı toprağa kök salmak isteyen bir fidan gibi çocuklarımızın da büyümek için alana ihtiyaçları var. Hayatı denemek istiyorlar, hata yapmak ve yeniden denemek. Bizlerin tecrübelerini dinlemek yerine kendi tecrübelerini yaşamaya ihtiyaçları var. Hayal edecek, merak edecek, keşfedecek, yapacak, bozacaklar.

Bu süreçte onlara ihtiyaçları olan alanı bırakıp, akıldan değil duygudan geçen bir iletişim kurabilirsek işte o zaman bizden en temel talepleri olan sevgi ve güveni aldıklarını hissedecekler ve böylece daha güçlü, daha cesur, daha “kendi” leri olacaklar.

Ne dersiniz sizce de şu “çocukluk” işine ve çocuklarımıza biraz daha güvensek mi ??

Belki bu sayede biz de sadece bu sabah için bile olsa kısa bir süre çocukluğumuza dönebiliriz…